ბორჯომ-ბაკურიანის ხაზზე განლაგებული სადგურები, რომლებიც ძროხების საბმელს მოგაგონებთ - რეპორტაჟი პასუხის მოლოდინში

21 Jan 2019 22:23

"ბორჯომ-ბაკურიანის რკინიგზას კულტურული მემკვიდრეობის უძრავი კომპლექსური ძეგლის სტატუსი მიენიჭა. შესაბამისი ბრძანება საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოს გენერალურმა დირექტორმა, ნიკოლოზ ანთიძემ გამოსცა."  - გვამცნობს 2017 წლის 30 ივნისით დათარიღებული ერთი-ერთი ახალი ამბავი.  


იქამდე, ზუსტად 120 წლის წინათ, 1897 წელს, ბორჯომ-ბაკურიანის რკინიგზის მშენებლობა დაიწყო, რომელიც  1902 წელს დასრულდა და მალევე შევიდა ექსპლუატაციაში. მანამ სანამ, ისტორიულ-არქიტექტურულ წახნაგებს ფოტორეპორტაჟის ფონზე გავშლით და მთავარ კითხვებს დავსვამთ, იმ ე.წ. ნიუსის კითხვა გავაგრძელოთ რომლითაც აღნიშნული მასალა დავიწყეთ; 


"კომპლექსში შემავალი ობიექტებია: ბორჯომ-ბაკურიანის სარკინიგზო ხაზი; რკინიგზის სადგურები: ბორჯომი, დაბა, წაღვერი, ცემი, ტბა, ლიბანი, საკოჭავი, ბაკურიანი; წაღვერი-ცემის სარკინიგზო ხიდი (ეიფელის ხიდი) და პორტერის ტიპის ორთქლმავალი („კუკუშკა“)." 


ვინაიდან კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი, ბორჯომ-ბაკურიანის ხაზზე განლაგებულ სადგურებსაც მიანიჭეს, მოდით  დავათვალიეროთ თუ როგორ მდგომარეობაშია ერთ-ერთი მათგანი - დაბა წაღვერის სადგური. 


წაღვერი ბორჯომსა და ბაკურიანს შორის დაახლოებით შუა მონაკვეთზე მდებარეობს. დაბა რომელიც ჯერ კიდევ მე-19  საუკუნის ბოლოდან მოყოლებული ინტელიგენციის საყვარელი დასასვენებელი ადგილი იყო, არც საბჭოთა კავშირის დროს უჩიოდა პოპულარობის დეფიციტს, თუმცა, დღეს უკვე, ირგვლივ მდებარე სამთო-სათხილამურო კურორტების ფონზე, წაღვერი მაინც ლამაზ, ბუნებაში ჩაკარგულ სოფლად რჩება, სადაც ცოტა რამ თუ მიგანიშნებთ დღევანდელ რეალობაზე. ამ დასახლებულ პუნტქში, ერთ-ერთი ასეთი ადგილია წაღვერის რკინიგზის სადგური, სადაც დრო ფაქტობრივად, გაჩერებულია. იავნრის თოვლი, რომელიც წელიწადის ამ დროს, ამ ადგილას, საშუალოდ ორ მტკაველს აღწევს, ბაქანზე დაგებული ფილების შეთვალიერების საშუალებას არ გვაძლევდა, თუმცა თავად შენობას ეტყობოდა, რომ ათწლეულების  განმავლობაში სახეცვლილება არ განუცდია. ალბათ დაკვირვებული მკითხველი აქვე დაინტერესდება იმით, თუ როგორ უნდა შეეცვალათ იერსახე, ისტორიულ ძეგლად აღიარებული შენობა-ნაგებობისთვის? საქმეში იმაშია,  რომ სადგური, რომელიც სამი ზონისგან შედგება, დიდწილად უფუნქციოდაა მიტოვებული. ხოლო ის ზონა, სადაც ამ ხაზზე მომუშავე რკინიგზელები მათთვის გამოყოფილ ოთახში აფარებენ თავს, ისე შორსაა თანამედროვე სტანდარტებისგან, როგორც თბილისი და წაღვერი.


მიუხედავად იმისა, რომ სამსახურში კომფორტი არ აქვთ, მასპინძლები სტუმრების მიმართ გუგლურილობას არ ავლენენ;  თუ მგზავრი სადგურზე ადრე მივა და თუ ტემპერატურა ნულის ნიშნულს მინუს მიმართულებით მოიტოვებს, ისინი აუცილებლად შეგიპატიჟებენ ღუმელთან და აუცილებლად გეტყვიან თუ რამდენ ხანში მოგორდება არც თუ სწრაფად მოძრავი ლეგენდარული "კუკუშკა". 


ოთახი, რომელიც დაახლოებით 25 კვადრატ ფართს იკავებს, ერთდროულად სამორიგეოცაა, სასადილოც, გარდერობიც და მისაღებიც. ადგილობრივი რკინიგზელები უცხოების მიმართ ზომიერ ინტერესს იჩენენ; საუბრობენ მატარებლებზე, პოლიტიკაზე, ზოგად და კონკრეტულ პრობლემებზე; არაჟურნალისტურ ფორმატში მისულებს, ფაქტიურად თავად შემოგვთავაზეს,  რომ მათი სადგურით დავინტერესებულიყავით. - ისტორიული სადგურია და ნახე რა დღეშია... გვეუბნება ერთ-ერთი მათგანი. - პატრონი უნდა პატრონი, და ცოტა ხელის შევლება. ასე  იქნება აქაურობის დატოვება ?  - ამას წინათ კორეელები იყვნენ, ტუალეტი მოუნდათ, მანიშნებდნენ ხელებითაც, მაგრამ რა მექნა ? იმ ნანგრევებში შემეყვანა? გადი და ნახეთ რას ჰგავს იქაურობა... დაამატა მესამემ.  სახელებით და გვარებით, საჯაროდ მედიასთან საუბარი არ ისურვეს;  განა იმიტომ, რომ ვინმესი ეშინიათ, ან სათქმელს ვერ ჩამოაყალიბებენ?  ცოტა იმედგაცრუებულებიც ჩანდნენ; სახელმწიფოსგან დავიწყებულები ვართო, წამოცდა ერთ-ერთს. მოყვნენ იმ აქციის შესახებაც, რკინიგზელთა უფლებების დასაცავად რომ გაიმართა თბილისში.  აბა რა გვექნა, კახელ რკინიგზელებს უჭირდა და არ ჩავსულიყავით, არ დავგდომოდით გვერდზეო?  იქამდე სანამ მობილურ ტელეფონს ფოტო გადაღების რეჟიმზე გადავიყვანდით, რკინიგზელთა უფლებების დამცველი და სამოქალაქო აქტივისტი, ილია ლეჟავაც ახსენეს; ისევ ილო თუ მოგვხედავს, ეგ ჯიგარიაო.


ღუმელით გამთბარი ოთახის კარს ვაღებთ და მინუს ხუთ გრადუს  ყინვაში, სადგურის გარე ფასადის დასათვალიერებლად ვემზადებით. იქამდე კი მეორედ გადავაბიჯეთ, მართებულია ვთქვათ, გადმოვაბიჯეთ კართან მწოლიარე  თეთრ ძაღლს, კავკასიურ ნაგაზს - ვალუს, რომელსაც ოთხფეხა მეგობრის როლის  გარდა, დაცვის თანამშრომლის ფუნქციებიც აქვს გათავისებული. მშვიდი, დარბაისელი და თუმცა  მახვილი რეაქციების მქონე ცხოველი, კართან დარჩა, ჩვენ კი ერთ-ერთ ადგილობრივთან ერთად გავაგრძელეთ სვლა;  - აი ნახეთ რას ჰგავს საპირფარეშო, არ შეხვიდეთ მანდ, ნანგრევებია...  მიუხედავად იმისა, რომ  ერთ დროს, საპირფარეშოდ აღიარებულ ნაგებობაში, ჩამონგრეულ და უკარო კედლებს  შორის გამჭოლი ჰაერის მასები მოძრაობს, სპეციფიური სუნი იანვრის სუსხიან ამინდშიც იგრძნობა. - ნახეთ აქედანაც რას ჰგავს... ამჯერად მთავარი შენობის უკანა მხარისკენ მიგვითითეს. რამდენიმე წამში ბაქანზე ვინაცვლებთ. აქაურობა ჩაკეტილი გვაქვს...  კარი გააღეს თუ არა, იატაკზე,  კედლებიდან წამოსული ფხვიერი ქვიშა შევნიშნეთ, რომელიც   ფანტელებივით გაშლილიყო. თუნუქის ნაჭრებისგან აჭედილი ფანჯრები მზის სხივებს ნაწილობრივ ატარებს. სამუშაო ინსტრუმენტების მწკრივს საბჭოთა დროინდელი დაფები ენაცვლება. - აქ მოსაცდელი იყო, აგრძელებს მედიისთვის გიდობას მასპინძელი; ბილეთებს მატარებელში ყიდულობდნენ,  ამიტომ სალარო არ გვქონდა, გვერდზე კი მაღაზია უნდა ყოფილიყო, ან სასადილო...  კი ხედავთ, არც მაღაზიაა და არც სასადილო...


პარალელი ხისტია, თუმცა ადეკვატური, - შენობის ეს ფრაგმენტი, რომელიც ქვემოთ, ფოტოზეა გამოსახული, ძროხების საბმელს უფრო მოგაგონებთ, ვიდრე მოქმედი სადგურის ერთ ფლიგელს. ის იყო, აღნიშნული ფოტორეპორტაჟისთვის, ოცამდე ფოტო გადავიღეთ, რომ ბაკურიანიდან მომავალი 'კუკუშკა" სადგურს მოუახლოვდა.  ზურგჩანთები გავამზადეთ, თუმცა იმ მასპინძელმა, რომელიც სადგურის უფროსად გაგვეცნო, ნახევრად ხუმრობით გვითხრა, ჯერ არ იჩქაროთ, სანამ მე ნებართვას არ გავცემ მატარებელი ვერ დაიძვრებაო. ბაქანზე ცნობისმოყვარე მგზავრები პოზიტიური სახეებით ჩამოდიან, მატარებლის გუგუნის ფონზე ინგლისურენოვანი საუბარი მოგვესმა. რამდენიმე მათგანი ტურისტია.  შუა ხნის ქალბატონმა ფოტოაპარატი  მოიმარჯვა, და ობიექტივი სადგურს დაუმიზნა, ისე როგორც ამას აკეთებს მონადირე, ნადავლის მოლოდინში. 


თოვლში გახვეული სადგური ალბათ ბევრ ნაკლს დაფარავს უცხო თვალისთვის, თუმცა ამ ადგილას შემადგენლობა ხუთ წუთზე მეტ ხანს ჩერდება, საკმარისი დროა იმისათვის რომ ჩამოშლილი შენობა დააფიქსირონ. საინტერესოა თუ როგორ მდგომარეობაში ამ ხაზზე სხვა სადგურები?  საინტერესოა, თუ რა დაჯდება ამ მოკრძალებული მასშტაბის თუნდაც ერთ სადგურზე ხელის შევლება?  და საერთოდაც, სამთო-სათხილამურო კურორტებს შორის, ცნობილ დასახლებულ პუნქტში, ტურისტულ ზონაში, იქ სადაც უცხო თვალი ბევრია, რატომ არის ასე ბედის ანაბარად მიტოვებული რკინიგზის სადგური?  იმედია ამ კითხვებზე პასუხებს კომპეტენტური პირებისგან მივიღებთ.





loading...

კომენტარები:

ფართი შოპი