"რა ხდებოდა შობამდე ცოტა ხნით ადრე..." - დავით ფერაძე

05 Jan 2019 20:32

იყო ასეთი კაცი, პუბლიუს სულპიციუს კვირინუსი.


ის ჯერ სენატორი იყო, მერე, სანამ ქრისტე დაიბადებოდა, მანამდე 12 წლით ადრე აირჩიეს რომში კონსულად. კონსული იყო ძველრომაული უმაღლესი თანამდებობა, რომელიც მეფობის გადაგდების მერე დამყარდა. ლათინურად ის ჟღერს, როგორც „ერთად მოსაუბრე“. რესპუბლიკის დამყარების შემდეგ ორ კონსულს ირჩევდნენ ერთი წლით და ისინი იყვნენ, რაც იყვნენ. როდესაც იესო დაიბადა, რომში ჯერ ისევ რესპუბლიკური რეჟიმი არსებობდა, ოღონდ, ცხადია, კვირინიუსს კონსულობის ვადა გასული ჰქონდა. კვირინიუსი ერქვა ეტრუსკების წარმართულ ღმერთსაც, ხოლო ეტრუსკებზე ადრე კვირია. ძველი ქართული წარმართული ღვთაებაც იყო. ეს ისე, ბგერათმსგავსებისთვის, თუმცა, რას გაიგებს კაცი, იქნებ კვირინიუსიც კი იყო ქართველი.


რომის პირველმა იმპერატორმა, ოქტავიანემ, ქრისტეს დაბადებამდე 6 წლით ადრე ეს ადამიანი დანიშნა სირიის გამგებლად, ანუ, სირია რომის იმპერიაში შედიოდა იუდეას ნაწილთან ერთად. იუდეას მეორე ნაწილი კი პირდაპირ რომის იმპერატორს დაექვემდებარა.


ძველი ავტორები ყვებიან, რომ კვირინიუსი ძალიან დაუნდობელი ტიპი ყოფილა. მრავალწლიანი თანაცხოვრების შემდეგ კვირინიუსს მობეზრდა მეორე ცოლი - ემილია ლეპიდა. შეიძლება არც მობეზრდა და იეჭვიანა. მაგრამ ფაქტია, რომ ის სიკვდილით დაასჯევინა. ზემდგომები დაინტერესდნენ ემილიას მკვლელობის მიზეზებით, მაგრამ, კვირინიუსმა განმარტა, ღირსი იყო და იმიტომ მოვკალიო, ჩემ მოწამვლას აპირებდაო.


ბევრი წყარო გვეუბნება, რომ ოქტავიანემ, როდესაც იმპერიის აღწერის განკარგულება გამოსცა, კვირინიუსს დაავალა სირიასა და იუდეაში მოსახლეობა დედაბუდიანად და ქონებიანად აღწერეო. თანამედროვე მსოფლიოში, აღწერის დროს, თავად ჩვენ გვეახლებიან ხოლმე. მაშინ კი ადმინისტრაციის ცენტრალურ ქალაქში, სპეციალურ დაწესებულებაში უნდა წასულიყავი, დავრდომილები მოხუცები, ბავშვები უკლებლივ ყველა უნდა წასულიყო. სად იყო ტრანსპორტი? ცხადია, ამ ბრძანებას დაემორჩილნენ იოსები და ცხრა თვის ფეხმძიმე მარიამი. 2019 წლის წინათ, ალბათ, დღევანდელ დღეს ისინი თავისი მხარის ცენტრალური ქალაქისკენ - ბეთლემისკენ გაემართნენ და160 კილომეტრიან გზას დაადგნენ. დღეს ხომ წარმოუდგენელია ცხრა თვის ფეხმძიმე ქალი ამ მდგომარეობაში? 160 კილომეტრიან გზაზე შედგომა კი არა, აქ წოლითი რეჟიმიო, იქ ექიმებთან წარა-მარა ვიზიტიო და მთელი დავიდარაბა. მაგრამ, მაშინ რას იზამდნენ? იცოდნენ, რომ მკვლელი კვირინიუსი არავის დაინდობდა...


და აი: 2019 წლის წინ დღევანდელ დღეს, უამრავთა შორის, ბეთლემის გზას ადგანან ადამიანები, რომელთა სიდიადეზე წარმოდგენაც არ აქვს არც იმპერატორ ოქტავიანეს, არც მის გაზულუქებულ მოხელეს - კვირინიუსს, არც იმ ტიპებს, ვინც აღწერას ატარებენ, არც იმ ხალხს, ვინც ბეთლემის გზას ფეხმძიმე მარიამთან ერთად მიუყვება. 2019 წლის შემდეგ კი მსოფლიოს მრავალ ქვეყანაში და ჩვენთანაც ისევ და ისევ მომრავლებული, ოღონდ ამჯერად  „ქრისტიანი“ ოქტავიანეები და გაზულუქებული კვირინეუსები ხელისუფლობენ, გადასახადებს ზრდიან და არ ადარდებთ ათასობით მოხუცის, ფეხმძიმის, ყრმის და მსგავსთა ხვედრი. დღეს საშობაოდ საგანგებოდ ემზადებიან, შლიან ან უკვეთავენ ზღაპრულ სუფრებს, არადა, მარიამ ღვთისმშობელს მაშინ ყველაზე უბრალო სასტუმროშიც არ მოეძებნა ადგილი; დღეს საშობაო-სადღესასწაულო შესამოსელში მილიონებს ხარჯავენ კვირინეუსები, მაშინ კი უბრალო ჩვარში ძლივს შეახვიეს პატარა იესო. როგორ არ ვთქვა, რომ ამ ორომტრიალს არც ზოგიერთი ღვთისმსახური ჩამორჩება...


მაგრამ, შობიდან რამდენიმე ათეულ წელში, ამქვეყნიური მატერიალური „ფინალის„ დროს იესო ქრისტე ამბობს:


"შეწუხებულ არს სული ჩემი ვიდრე სიკუდილადმდე" -ეს უსაოცრესი სიტყვები!  წმ. მამები მასში იესოს ადამიანურ სისუსტეს ხედავენ, მოსალოდნელი ვნებით გამოწვეულს. "მამაო ჩემო, უკუეთუ შესაძლებელ არს, თანა-წარმჴედინ ჩემგან სასუმელი ესე", - აქაც სიკვდილის მიუღებლობა ჩანსო, ამბობენ. მე კი მგონია, იესო ისევ ადამიანებზე წუხდა, როგორც მომაკვდავი მამა შვილების დაობლებაზე; ის წუხდა ჯვარმცმელებზე და იმ "დემოკრატებზე" ხმათა უმრავლესობით სიკვდილის დადგენილებას რომ გამოუტანენ და ამით საკუთარ დაღუპვას აწერდნენ ხელს. ის წუხდა და წუხს მაშინდელ და ახლანდელ ოქტავიანეებზე, კვირინეუსებზე, კაიაფებზე...  მათი დაღუპვით იყო და არის შეწუხებული.აი, მათი დაღუპვის აცილებას ითხოვს ჯვარზე ცმული. ის ლოცულობს, რომ თუ შესაძლებელია, იქნებ გონს მოეგონ "მე" დაკარგული ადამიანები, ავტორიტეტებმა რომ დააზომბირეს. უკვე მერამდენედ ჩვენშიც "მე" დაკარგულნი სულშეწუხებულ უფალს ივიწყებენ და ხსნას ეპოტინებიან ერთმანეთს დარეულ დემაგოგებში. "მე"-ს რომ დაკარგავ, ღმერთსაც კარგავ, რადგან უფალი "მე"-შია მოსაძიებელი და ხსნაც იქვეა.



დავით ფერაძე

ისტორიკოსი, პედაგოგი

loading...

კომენტარები:

ფართი შოპი